(5) Rood als bloed

Inspiratie is een natuurlijke bron die onuitputtelijk is en Ciril vond het zijn levenstaak om die inspiratie op anderen over te brengen, uit te stralen om daarmee gelijktijdig een goede invulling te geven aan zijn eigen leven. Rivalen had hij genoeg om zich heen, maar ze stoorden hem niet en hij stond boven degenen die jaloers waren, uiteindelijk was niemand volmaakt in deze wereld. Als de bedoelingen maar goed zijn.

Op een dag maakte hij kennis met iemand die filosofie studeerde aan de universiteit van Antwerpen. Al discussiërende ontdekte Ciril dat deze persoon een goed mens was. Toen hij een keer bij hem thuis kwam en zijn schilderijen bewonderde, zei hij: "Ciril, als ik kijk naar je schilderijen, zie ik in elk schilderij een veelvuldig gebruik van de kleur of de tint rood. Heb jij misschien veel bloed gezien in je leven of bloedde je zelf vaak?" Deze vraag bracht een schok teweeg bij Ciril. Hij besefte dat dit de reden was waarom hij met rood werkte in elk schilderij. Het stelde zijn eigen bloed voor, bloed dat tijdens de onmenselijke mishandelingen in zijn jeugd zijn weg vond van zijn hoofd naar alle uithoeken van zijn lichaam. Hij was zich er niet eerder bewust van geweest dat dit de reden was.

(4) Onverzettelijk

Toen Maria, Cirils moeder, 15 jaar was, brak de Tweede Wereldoorlog uit. Duitsland en Italië raakten in oorlog met de rest van de wereld. Twee van haar broers die ouder waren dan zij, voegden zich bij de partizanen om te strijden tegen de Italianen. Zij wilde ook bij het verzet, had als wens om volk en vaderland te dienen, maar haar ouders vonden haar daarvoor veel te jong. Verdriet en machteloosheid waren het gevolg en omdat ze per se haar taak voor het land wilde vervullen, zei ze tegen haar vader, dat het niet lang zou duren of ze zou toch gaan. Maria voelde zich dapper genoeg en had geen rust meer, zodat zij overwoog om niet te luisteren naar haar ouders en op een goede dag hakte ze de knoop door en ging bij het verzet. Zij was zeer geschikt, omdat ze alle districten in de omgeving van Selo goed kende en toen eenmaal de fascisten Slovenië binnenvielen, werd zij koerier van de partizanen. (1) Het was een zware taak en er werd ook hevig gevochten. Na twee jaar werd zij in 1941 opgepakt door de vijand en naar een concentratiekamp in het plaatsje Piave in Italië overgebracht. Ze werd opgesloten in een kamp in Altari. Ze werd verzorgd door nonnen die haar uitmaakten voor communistische hoer. Zij gaven haar brood, dat gevuld bleek met geplette kakkerlakken. Om haar honger te stillen peuterde ze de kakkerlakken uit het brood om zo te kunnen overleven. Door dit walgelijke gedrag van de nonnen had de katholieke kerk voor Maria afgedaan, ze wilde er niets meer van weten. In 1943 moest Italië capituleren voor de Duitsers en Maria en de andere gevangenen werden vrijgelaten.

Reconstructie van het partizanenhospitaal Bolnica Franja uit de Tweede Wereldoorlog, 

in de bergen bij Cerkno in Slovenië

(1) Een partizaan is iemand die binnen een verzetsbeweging strijdt voor een politiek of nationalistisch belang. Partizanen worden vaak vergeleken met guerillastrijders, revolutionairen en dissenten (Wikipedia).

(3) Bij een kopje koffie

Toen Ciril tweeëntwintig (1967) was, dronk hij koffie op een terras waar vaak landgenoten van hem kwamen. Hij maakte kennis met iemand uit Istrien aan de Kroatische Rivièra, die ook Italiaans sprak en zij raakten meteen bevriend met elkaar. Het was lang geleden dat Ciril Italiaans had gesproken, maar wat hij te horen kreeg, verraste hem nog veel meer. Zijn nieuwe vriend vertelde dat Ninno Benvenutti wereldkampioen boksen halfzwaargewicht was geworden in een gevecht met de Amerikaan Emile Griffith. Voor Ciril was dit een verrassing, omdat Nino Benvenutti een van zijn grootste vrienden was geweest, die hem nog de beginselen van boksen had bijgebracht. Het succes van Benvenutti verheugde hem en verbaasde hem niet, want hij was namelijk erg goed.

Een mooie vrouw die naast hen zat te eten, hoorde dat zij Italiaans spraken en vroeg waarover zij het hadden. Ciril bekeek hij nadrukkelijk met zijn innemende glimlach en constateerde met enig plezier dat zij voor hem viel. Hij zei tegen haar: "Je ogen spreken boekdelen als het gaat om je verlangen naar mij." Zij beaamde dat. Ciril besloot hier zijn voordeel mee te doen, maar hij was niet verliefd, moest zelfs zorgen verliefdheid te vermijden, want er waren nog meer engeltjes voor hem weggelegd. Als hij werkelijk wilde, kon hij elke vrouw krijgen die hij zich wenste, want iedere vrouw had behoefte aan liefde. Toch betrachtte hij geduld en liet de zaken op zijn beloop, want hij had inmiddels ervaren, dat je met geduld het verst kwam in deze jachtige wereld. Alleen met kalmte, rust en geduld bereikte je een mooi leven.

Nino Benvenutti

(2) Ciril herenigd met vader en moeder

Ciril was 5 jaar toen zijn moeder op bezoek kwam met zijn zusje van 1 jaar oud. Zij beloofde hem zo spoedig mogelijk op te komen halen. Drie jaar moest Ciril daarop wachten. Toen hij 8 was, kwam ze hem eindelijk ophalen. Met de boot vertrokken ze naar het huis waar zij woonde in de kustplaats Rovinj in Kroatië. Het was een grote villa met een grote tuin vol met kleurige bloemen. Hij bleek drie halfzusjes te hebben.

Kroatië was in die tijd (1951) een lidstaat van voormalig Joegoslavië.

Rond de villa was een grote tuin aangelegd. Het huis zelf was ruim. Dat gold ook voor de keuken en hier zag Ciril zijn vader voor het eerst. De man zat te lezen in een Italiaanse krant (La Stampa). Deze bleef met zijn neus in de krant zitten en keek niet op toen Ciril met zijn moeder binnenkwam. Hij hoorde haar zeggen: "Dit is je vader." Ciril zag ook nog twee kleine meisjes zitten, de een was drie, de ander vijf jaar oud. Met een blij gemoed stapte hij op zijn vader af om hem te begroeten. Deze was echter nog steeds in zijn krant verdiept. Hij liet zijn krant zakken, zodat zijn gezicht zichtbaar werd en terwijl hij de krant vasthield, gaf hij hem een hand. Ciril keek zijn vader in de ogen en schrok enorm van wat hij zag. De blik van zijn vader straalde angst uit en dat maakte hem bang. De man bemerkte dit en begreep wat er gebeurde, maar zei niets. Hij vroeg: "Heb je honger?" Ciril ontweek zijn blik en antwoordde: "Ja," en moest op hetzelfde moment overgeven.

(1) Dicht bij mijn Ziel

Blijf deze man de komende maanden volgen. Het grootste deel van zijn leven communiceerde hij via potlood, penseel, raspen, vijlen en beitels. Eindelijk is hij klaar voor het geschreven woord en bereid om de gebeurtenissen uit zijn leven te  verwoorden en te verwerken tot een boek. Er gaat een leven langskomen van passie en pijn, van eenzaamheid, verdriet en blijdschap, van mislukking en succes, van waarheid en leugen, van wanhoop en doorzetten, van liefde en vrouwen, maar ook alledaagse zaken als politiek, koken en zingen passeren de revue. We eindigen deze opsomming met wie we eigenlijk hadden moeten beginnen: zijn grote muze die hem al een leven lang beheerst en vooral inspireert, zijn moeder... Wat uiteindelijk overblijft is een pure (levens)kunstenaar die vooral mens wil zijn.
Lezers krijgen met regelmaat als voorproefje fragmenten te lezen van wat uiteindelijk het levensverhaal van kunstenaar Ciril Emil Bavčar gaat worden, kortom zij zijn getuige van de wording van zijn boek Dicht bij mijn Ziel: een rad van avontuur van deze ware levenskunstenaar. En natuurlijk ontbreken zijn kunstwerken niet.